Wilde Weide 2026: verdwalen in live muziek

Tekst: Fien Bulsing Wilde Weide laat je op elk vlak ontdekken, van live en elektronisch side2side gaan tot verdwalen in de natuur. De derde editie van Wilde Weide: nee, dit is geen Wildeburg light. Nee, er is niks te doen na 02:00 want dat is oké! Het is namelijk de ervaring van een festival dat volledig de crossover zoekt tussen live-acts en bands, elektronisch, gekkigheid en: ontdekken! Waar je moet willen verdwalen in muziek die schuurt en je nog niet kent, kunnen inzien hoe leip het is dat de Jeugd van Tegenwoordig om 00:00 live gaat. Met die kunstzinnige, verdwalen-gedachte die we zo van Kultlab kennen. Misschien is dat de overeenkomst: verdwalen in de beeldige stages, design, de natuur, maar vooral: in intieme setting. Wilde Weide stelt ieder jaar curatoren in dienst: artiesten die, naast de programmering vanuit Kultlab zelf, hun eigen creatieve spinsels mogen aanleveren. Dit jaar: Hipqy, Jungle By Night, Sef, Tjade en Kamma. Het idee: elke artiest cureert inspirerende mensen om zich heen: en nee! Dat betekent niet in je eigen sound programmeren: denk aan Tjade die Bente boekt, denk aan Kamma die voor heel veel setjes vinyl gaat met onder andere Eris Drew, Jungle By Night die Snapped Ankles programmeert of Hipqy die de wereld laat kennismaken met M2K. :::embed Wilde Weide Festival https://www.instagram.com/wildeweidefestival

::: Stel je voor: je loopt langs de ingang naar binnen, waar zich doodnormale campingvelden begeven. Bij de foodcourt staat een grote open stage met een alziend oog erboven waar de grote live-acts plaatsvinden. Dwarrel door een paadje erlangs, en je floept zo richting het strand, waar vorig jaar tijdens Wilde Weide voornamelijk elektronische artiesten te horen waren. Of je neemt vanaf de camping een paadje met allemaal lichtjes die twinkelen, belandt bij de meest gestoord grappige stage van het festival genaamd de Radio Koperen Hond (denk aan blaffende honden-synthesizers, Sinterklaas die MC’t, et cetera). Voor wie net nog even wat verder doorzet belandt bij De Baan, waar dit weekend van Wilde Weide zich een ieniemini-startbaantje aan live-artiesten het festival naar dusdanige hoogte hebben gezogen: dat het publiek van deze derde editie kollektief heeft besloten: dit voelde als Wildeburg in de early days. En dan hebben we het nog niet eens gehad over wat er zich allemaal afspeelt in het Bamboebos en zijn weer nog niet eens in verdwaald. De zondag hebben we voor dit verslag optimaal beleefd: van het soundsystem in de BUD x Lodge die eigenlijk de energiemagneet van het festival was. Welk moment van de dag je er ook langs liep: het zorgvuldig zelf ontworpen soundsystem van Michaël Engel - geluidsman die al eventjes meeloopt bij Kultlab. Begonnen bij Into the Woods, en tovert het geluid van dit pumping zijtakje van het Bamboebos als een zwart gat naar binnen. Volume opbouw, men wil eerst kletsen en bewegen, later schroeft hij het op om de energie aan de dansvloer te geven die het dan nodig heeft. De subwoofers onderaan de booth geven over de lengte geluid. Rondom de DJ staan de bassen om een soort pijl te creëren in het midden van de dansvloer waar je in wíl staan. Achterin, waar een veranda met bar is die net zo gezellig meedoet als de rest. The Flexican trapt hier de dag af en mag tussen 13:00 en 16:00 de boel flink op stelten zetten. Maar wat doe je in hemelsnaam als DJ Yucky om zijn hyper-mixelarij en spinnings te overtreffen? Hij komt aanzetten met zijn bubbling baby-crew, en binnen no-time staat de Lodge ramvol, gedragen door die razendsnelle, hoog BPM bubbling beats. En dan is er ook nog DJ Babatr, die tijdens zijn set zelf nog harder meedanst dan het publiek. Toch een onoplettend oog op zaterdag. Op zaterdag word je het beste wakker bij Prive Hearts Radio, vernoemd naar en gehost door Elias Mazian, die hier een andere kant van zichzelf laat horen. Geen standaard clubsounds, maar juist de tunes waar hij minstens zoveel liefde voor heeft, buiten het gebruikelijke kader. Het Strand verandert die dag in een soort live listening session, met Elias Mazian en Tjade die aftrappen met dromerige tracks die je normaal niet op de club-USB tegenkomt. Het onderstreept opnieuw hoe sterk artiesten zich laten inspireren door totaal andere genres. En eerlijk: aan het water, met een zeebries en liggend in een hangmat - wat wil je nog meer? Bij De Baan raak je vervolgens moeiteloos verdwaald in de dromerige Indonesische indiepop van Naga Kirana, subtiel gekleurd door synths. De Kas is verdwalen, verbazen en opstijgen met onverwachtse live meets .... ? In De Kas daarentegen: daar gebeuren gekke dingen. Een witte, grote, doorzichtige, hut waar van alles en nog wat gebeurt - alsof iemand een droom van een mediterrane middag heeft samengevoegd met een nachtelijke rave in een vergeten kas. De lucht hangt zwaar van warmte en een vleugje houtrook. Binnen: een zee van lichamen die meebewegen op de trage, hypnotiserende golven van gouty house, disco en obscure samples die je niet kunt plaatsen maar wel direct herkent. Wat een warme, zwoele zweverige disco lijkt er uit een grote Kas te komen. Da’s helemaal geen DJ! Maar de band Dionisos. Mensen staan lekker wakker te worden en met hun schouders te swingen, terwijl er met de handjes op de percussie geslagen wordt, de toetsenist al dansend op de stoel achter de keys gaat zitten en men laat wegdromen. Is het nou zo gek dat Dionisos klinkt als een disco-tune? NEE! Ze zijn namelijk begonnen met het maken van disco en funk edits voor de underground DJ-scene, maar de frontman (Dion Groebe) maakte bijvoorbeeld een debuutalbum ‘Over And Over’: een ode aan disco-diva Sylvester. EUFORIE! PEAK TIME DISCO! Vandaag voelt het muziekfeest hier onder de vlaggetjes en tussen de bomen in De Kas als een levend organisme. De band speelt niet strak van tevoren ingestudeerd, maar alsof ze elkaar al jaren kennen. De drummer, met een achtergrond in hiphop, gooit plots een breakbeat de mix in en het publiek volgt, alsof ze al die tijd al op dat moment hebben gewacht. Dit is geen DJ-set met backing tracks, dit is een band die live ademt, zwetend en glimlachend, met de ruimte om te improviseren. Broeien met die handel. Het duo dat ergens tussen live-band en DJ-collectief zweeft, speelt alsof ze de tijd hebben opgerekt. Geen strakke drops, geen voorspelbare opbouw. Alsof we naar een Wii Sports-tune luisteren gaat een drop opeens over een hyper-BPM-synth meets techno-tune over waar men in de laatste uurtjes van de Kas begint met boven de hoofdjes de handen te klappen. Voor wie zich hier niets bij kan voorstellen: Roland Cristal’s sound is lo-fi techno met een knipoog: rauw, DIY en over-the-top, alsof iemand een rave heeft gebouwd uit internetsamples, kindertijdherinneringen en een dosis absurde humor. Zijn tracks zijn ritmisch simpel maar krachtig, met BPM’s die vaak boven de 150 schieten, perfect voor een dansvloer die niet te veel nadenkt, maar wel volledig wil losgaan op volledige onvoorspelbare en ondenkbare muziek. De basis is vaak een strakke, dreunende beat, maar daarbovenop legt Cristal een bonte verzameling geluiden: vervormde synths, cartooneske melodieën, fragmenten Franse zang, en samples die ergens tussen meme en nostalgie zweven. Invloeden? Kraftwerk voor de minimalistische efficiëntie, Mr. Oizo voor de atonale kant, en Dimension Bonus (ex Salut C’est Cool) voor de lo-fi, rave-esthetiek. Soms klinkt het als Eurodance, dan weer als distorted techno, maar altijd met een knipoog, alsof hij de hele boel net niet te serieus neemt. Exact zoals Wilde Weide dat zelf doet. Weer even terug naar de zaterdag Duh, verdwalen naar de Wildlive, de stage waar vooral live-muziek plaatsvindt. Op zaterdag is het De Jeugd van Tegenwoordig die vooral tot hun kracht kwamen door de setting: om 00:00 een live-act, met twerkende mensen tegen de bomen waartussen het stageje verstopt is. Met “Is het bij jou alles rustig of gezeur met de buur?” dat in een donker weiland, tussen de dennenbomen door een schemering van 3 artiesten opdoemt: dat is misschien wel de essentie van Wilde Weide. Vooral als je eigenlijk onderweg was naar het laatste setje van curator Tjade b2b Sam Alfred die een lange, trekkende ramset neerzetten in het Bamboebos. De Baan daarentegen is perfecte ‘ik ga lekker niet op de line-up kijken’ en rammen in het Bamboebos waar de elektronische programmering vooral plaatsvindt. Je dwarrelt er vanaf het Strand langs en wordt opeens in een leipe set van Fresku of in die D2 van IlliasOpDeBeat met Faisal en Sef met secret Mula (B) gezogen. En de echte bofkontjes hebben de nieuwe edit van IlliasOpDeBeat van Lange Loop van Mula al mogen meemaken. Dit kleine startbaantje onder de vlaggetjes waar het geluid het beste tot zijn recht komt, is rond een schemerend avonduurtje. De die-hard fans en ‘aankomenwaaien’-verdwalers worden hier verrast door artiesten als M2K. Denk aan synthesizers van Marnix Bausch en drums van Sam Kemner, die zo als een live-setje hadden kunnen klinken (en naar het publiek kijkende dat volledig uit zijn naad ging ook zo een rave-set had kunnen zijn). Wederom, op en top verbazing die je nooit had zien aankomen als ie niet zo heerlijk voor je neus geprogrammeerd was. Hutje mutje zonder en met dak! Ook de kleine dingen tellen, zeker als je naar het creatieve programma kijkt. Bij de Zweefhut kun je terecht voor cacaoceremonies, vogels spotten of wildplukwandelingen. En wie even doorloopt naar Hutje Mutje, stuit op een dosis twerktheater, voorafgegaan door een stand-up-achtige moppenshow. Het is maar goed dat het Hutje Mutje-gedeelte overdekt is, want buiten het mini-hutje verzamelt zich al snel een crowd wanneer Passion DEEZ het dak eraf blaast met dubstep, grime en jungle, doorspekt met een flinke lading “Passion DEEEEEEEZ”-samples. Gelukkig zijn daar op zondag de opgietsessies bij Kuuma Sauna om het laatste restje zweet van de avond ervoor eruit te werken. En als je daar toch langsloopt, kom je vanzelf ook de kakkerlakkenrace tegen. Her en der zien we mensen met kapotte tentjes dwarrelen naar het Dorpshart op weg om hun tent te repareren bij de No Tent Left Behind stage. Ondanks het heerlijke weer zijn de dauwdruppels door een scheur in je tent toch niet zo lekker wakker worden. Wie zondag blijft wordt kei-hard beloont Hé, een Duitse band op De Baan? Outerspass! Al snel blijkt dat je bij de neus wordt genomen, want ondanks het zware Duitse accent waarmee ze “What the fuck, Outerspass!” de microfoon in brullen, is dit gewoon een Nederlands duo. Braz en Teemong: respectievelijk rapper en producer/director, vormen samen een wilde, high-energy comedy/hardcore hiphopact die je onmogelijk kunt negeren. Hun liveshows zijn chaotisch, luid en bewust over the top: Braz schreeuwt zijn teksten in een bizarre mix van Duits, Engels en Nederlandse straattaal, terwijl Teemong beats produceert die de vloer laten trillen als er een aardbeving onder het podium plaatsvindt. Het is rauw, het is grappig, het is licht absurd, en juist daarom werkt het. Outerspass speelt met verwachtingen: je denkt naar een Duitse act te kijken, maar krijgt een stel Nederlanders dat de boel heerlijk op de hak neemt. Het publiek danst niet zozeer, maar springt, schreeuwt en verliest zich volledig in de chaos. Dit is geen muziek om netjes naar te luisteren; dit is muziek die je speakers opblaast, met een glimlach. De crossover tussen Sefs ‘genre’ en de artiesten die hij programmeert wordt op zondag meteen duidelijk met The Flexican als opener van de Lodge. Zo’n rustig ramritje, waarmee je de dag begint rond 13:00, al zijn er genoeg die dan allang onderweg zijn, typeert misschien wel Wilde Weide: niet per se door het geluid heen jagen, maar ook ruimte laten voor een dutje, om daarna weer fris en fruitig gas te geven en de line-up optimaal te beleven. Lamsi staat in de favorieten, terwijl zowel “Yo Body” als “Nice + Slow” van Saidah uit de Functions-set van Michael knallen. “Toca Tu” laat heupen aanspannen, “So Sound” van Effy nog more, en dan hebben we het nog niet eens gehad over de “Fly Life”-remix van Basement Jaxx door salute. Even later dwarrelen we het Bamboebos in, waar Bashkka staat te vlammen. Een paar druppels regen? Dat houdt niemand tegen. Bezoekers schuilen intiem onder het ronde afdakje bij de booth, om zodra het opklaart net zo makkelijk weer door te stromen richting de Lodge. Daar zorgt Babatr voor nieuwe pieken, met zijn remix van “Pika” van DJ Co.kr, een high-energy raptor house-track, die direct voor fistpumps zorgt, zelfs achter de booth. Niet veel later ontstaat er een mini-moshpit op zijn eigen productie “To-K”. En wanneer “Summer Groove” van Justin Jay langskomt, een compleet andere sound, wordt ook die moeiteloos omarmd, handen in de lucht, zonder twijfel. Kamma in het Bamboebos Dromerige houseplaatjes met curator Kamma? Vergeet het maar, zodra “Fyah Fyah” uit de Funktion-Ones van het Bamboebos knalt. De harde kern die er vrijdagmiddag al stond bij D Stone, staat nog altijd links vooraan. We sluiten het toch een beetje zwevend af met “Can’t Fake the Feeling” van Kamma & Masalo. Om 20:57 start Eris Drew haar set (opvallend vroeg), maar niemand die klaagt. Vinyl all the way, zoals vaker, en daarmee wordt de dag in stijl afgerond. Een stevige electroplaat blaast uit de Funktion-Ones; nog steeds Eris Drew achter de decks. We hoppen nog even langs de BUD x Lodge om te peilen hoeveel energie er over is. Maar zodra er een kind met bouwvakkers-oorkappen naast Special Request staat, en er een kaasplankje van de rider van DJ Babatr op de booth ligt waar vooral het publiek van mee-eet, weet je: het zit erop. Wilde Weide mag heel even uitrusten. Tot over een paar dagen, als we weer gaan Burgen.